Με τίτλο «Σακί άδειο ξανά» ο άνεργος στο ομώνυμο μπλογκ του γράφει «Έφυγα. Κρατώντας την ανάσα μου, σφίγγοντας τα δόντια να μη χαθεί η αξιοπρέπεια».
Όταν το δάπεδο που πάνω του είχα απλώσει δυο τρεις ασφαλιστικές δικλείδες έγινε καταπακτή, γύρισα πίσω εκεί που σχεδόν ποτέ δεν είχα υπάρξει. Να γλιτώσω νοίκια και κοινόχρηστα, να μαζέψω τα έξοδα, να κόψω, να κόψω.
Μα τούτοι εδώ σου ζητούν να κόψεις τον εαυτό σου, να τον πετάξεις στα σκυλιά τους, να εξαφανιστείς.
Άλμα από την Αθήνα στην επαρχία, στον γενέθλιο τόπο. Άντε βρες ρίζα ν΄ ανθίσεις. Η Αθηναία, η ξένη, και τα δόντια ακονίζονταν πίσω από τα σφιχτά χαμόγελα.Ο καθένας στο κλουβί του, στα δικά του, στην πλήξη που θα υφάνει ιστούς κακεντρέχειας.
Η επαρχία είναι άγρια, δεν αφομοιώνει ό,τι δεν ταυτίζεται με τους όρους της. Για δουλειά ούτε λόγος. Έφτασα 43 να με δω σε interview για να δουλέψω στα χωράφια, και φυσικά ως άνθρωπος γραφείου για πάνω από μια εικοσαετία, δεν είχα τα προσόντα! Δεν θα ήξερα πώς να φερθώ στην ντομάτα μάλλον.
Η επαρχία είναι άγρια, δεν αφομοιώνει ό,τι δεν ταυτίζεται με τους όρους της. Για δουλειά ούτε λόγος. Έφτασα 43 να με δω σε interview για να δουλέψω στα χωράφια, και φυσικά ως άνθρωπος γραφείου για πάνω από μια εικοσαετία, δεν είχα τα προσόντα! Δεν θα ήξερα πώς να φερθώ στην ντομάτα μάλλον.
Πτυχία, προϋπηρεσία, ακυρώνονται. Πέτυχα προχτές αγγελία για γραμματειακή θέση. Βασικότατες προϋποθέσεις: Καλλίγραμμη νέα έως 27. Σε κάθε κουβέντα για δουλειά μια ελπίδα φουντώνει, και ξεφουσκώνει πάλι μετά από λίγο.
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ: iefimerida.gr
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου