Το διακρίνεις με το πρώτο βλέμμα. Μια σπίθα που δεν την συναντάς συχνά, αλλά όταν την συναντήσεις ξέρεις ότι ο άνθρωπος που βρίσκεται απέναντί σου δεν είναι τυχαίος.
Είναι άνθρωπος από μια ιδιαίτερη πάστα. Στα... μοναχικά σπορ όπως το τένις, το ακόντιο, η ξιφασκία ο πρωταθλητής έχει συνήθως αυτή τη σπίθα.
Όταν όμως στον πρωταθλητισμό προστίθεται και μια ανεξάντλητη δύναμη για ζωή, όπως αυτή που διακρίνει την 3 φορές Πρωταθλήτρια Ελλάδας στην Ξιφασκία με Αμαξίδιο Έφη Βλάμη, τότε δεν είναι σπίθα αυτό που αντικρίζεις, αλλά μια λάμψη, μια φωτιά που σε ζεσταίνει.
Γεννημένη στη Ζαχάρω στις 15 Απριλίου του 1988, η Έφη αγαπούσε από μικρή τον αθλητισμό. «Το όνειρό μου ήταν να σπουδάσω στην Γυμναστική Ακαδημία». Γι' αυτό και ασχολούνταν με τον στίβο μέχρι και τα 14. Τότε η ζωή της έπαιξε ένα παράξενο παιχνίδι... Στην αρχή ήταν το απλά ένας πόνος στο αριστερό της πόδι. Στο σχολείο δυσκολευόταν να αντεπεξέλθει στη γυμναστική που τόσο αγαπούσε. Ύστερα από απίστευτες ταλαιπωρίες για αυτήν και την οικογένειά της, η διάγνωση ήταν: οστεοσάρκωμα 2ου βαθμού και κυρίως 3 στην κνήμη.
«Γνώριζα»
«Γνώριζα ότι αυτό που είχα ήταν καρκίνος. Ένας γείτονας όταν έμαθε ότι θα πάω στον Άγιο Σάββα, είπε ότι αυτό είναι αντικαρκινικό νοσοκομείο. Από τότε γνώριζα». Οι γιατροί της έδωσαν δύο επιλογές: να κρατήσει το πόδι της με κίνδυνο να υπάρξουν μεταστάσεις, ή να προχωρήσουν σε ακρωτηριασμό.
Η Έφη πήρε τη γενναία απόφαση. «Δεν ήταν τόσο δύσκολη η απόφαση. Από τη στιγμή που θα μπορούσα να περπατάω κανονικά με το προσθετικό μέλος, ήταν ξεκάθαρο το τι έπρεπε να γίνει». Οι θεραπείες της Έφης κράτησαν από τον Σεπτέμβριο του 2002 μέχρι και τον Ιούνιο του 2013. «Όλο αυτό το χρονικό διάστημα ο ξενώνας Ελπίδα ήταν το σπίτι μου και τα παιδιά που βρίσκονταν εκεί μαζί μου, μια δεύτερη οικογένεια».
Μιχάλης Δημητρόπουλος
Διαβάστε τη συνέχεια εδώ: protinews.gr
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου