Αυτό συνήθιζε να λέει στους συναδέλφους του ο Γιώργος Λώλος, και ήταν, αναμφισβήτητα, ο πιο πλούσιος εκπαιδευτικός, αφού τα «παιδιά του», μπορεί να έφευγαν από το σχολείο, να φοιτούσαν στο Πανεπιστήμιο, αλλά πάντα κρατούσαν επαφή μαζί του. Επέστρεφαν στο παλιό σχολείο του για να τον δουν.
Και χθες, πολλοί μαθητές του ήταν στον Ιερό Ναό Αγίας Μαρίνης Καταραχίου, για να τον αποχαιρετίσουν για τελευταία φορά, μαζί με την οικογένειά του, συγγενείς, συναδέλφους και φίλους.
Ο Γιώργος Λώλος, γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Πετράλωνα του σημερινού Δήμου Ζαχάρως – Φιγαλείας.
Γόνος φτωχής οικογένειας, από μικρός έδειξε έφεση στα γράμματα.
Τελειώνοντας το Γυμνάσιο, σπούδασε στην Παιδαγωγική Ακαδημία Τρίπολης και μετά την εκπλήρωση των στρατιωτικών του υποχρεώσεων, διορίστηκε στο Νομό Ηλείας.
Υπηρέτησε σε διάφορα σχολεία μέχρι και το 1985 περίπου, οπότε και έγινε μόνιμο στέλεχος στο 1ο Δημοτικό Σχολείο του Πύργου, με διευθυντές τους αείμνηστους Γεώργιο Μπουγά και Δημήτρη Σταθόπουλο.
Σε νεαρή ηλικία, ανέλαβε τη διεύθυνση του 1ου Δημοτικού Σχολείου - στο νέο του κτίριο – και επί των ημερών του, το σχολείο, έκανε σπουδαία παιδαγωγικά βήματα, κυρίως στον Ευρωπαϊκό τομέα,
αφού ήταν το πρώτος διευθυντής, σε Πανελλαδικό επίπεδο, το σχολείο του οποίου υλοποίησε Ευρωπαϊκό Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα.
Μάλιστα, κατάφερε τότε να διδάξει στο σχολείο του, ο Ολλανδός καθηγητής Αγγλικής Φιλολογίας Γελ Μπαρκ Φρανκ, προκειμένου να ενισχύσει και να στηρίξει την σωστή εκμάθηση της αγγλικής γλώσσας.
Ήταν υπέρμαχος του «σχολείου ανοιχτού στην κοινωνία» και το έκανε πράξη με πολλές δράσεις και εκδηλώσεις, με κορυφαία την θεατρική παράσταση με την Κάρμεν Ρουγγέρη, που διοργάνωσε με τη συνεργασία του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων (σ.σ επί προεδρίας του Γιώργου Σκουτέρη), συγκεντρώνοντας 2.500 συμπολίτες στο προαύλιο του σχολείου.
Η δημιουργία και υλοποίηση καινοτόμων προγραμμάτων και δράσεων, ήταν για τον Γιώργο Λώλο προτεραιότητα, και όταν οι φορείς της πόλης αρνήθηκαν, ήταν αυτός που παραχώρησε στον αείμνηστο καθηγητή του Πανεπιστημίου της Πάτρας Αλέξανδρο Κοσμόπουλο και στο επιτελείο του, χώρο, για την διδασκαλία προγραμμάτων Σχεδιοδυναμικής Παιδαγωγικής, για την καλύτερη παιδαγωγική και διδακτική κατάρτιση των δασκάλων του Νομού Ηλείας.
Και έκανε, αυτό που κανένας εκπαιδευτικός δεν τόλμησε, ένα «βήμα» πριν την συνταξιοδότησή του, προχωρώντας στην εξομοίωση πτυχίου.
Κάθισε στα θρανία, προκειμένου να αποκτήσει γνώση, κατακτώντας τον τίτλο του Παιδαγωγικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Πατρών και μάλιστα με Άριστα.
Ως Διευθυντής του 1ου Δημ. Σχολείου, έλαβε αρκετούς επαίνους, τόσο από τους Διευθυντές Εκπαίδευσης όσο και από το Υπουργείο Παιδείας, για την εύρυθμη λειτουργία του σχολείου.
Και ήταν φυσικό αυτό να συμβεί, αφού δεν ήταν απλά Διευθυντής, αλλά «υπηρέτης» του σχολείου και της παιδαγωγικής επιστήμης.
«Θα προτιμήσω να ανέβω τα σκαλιά των Δικαστηρίων, παρά να αδικήσω τα παιδιά και το σχολείο, όταν βλέπω ότι ο Νόμος μπαίνει εμπόδιο στην ανάπτυξη και εξέλιξή τους», έλεγε, ως υποστηρικτής του οραματιστή, παιδαγωγού και ανιδιοτελή δασκάλου Μίλτου Κουντουρά.
Και η εμπειρία του, τον έκανε να αποκτήσει τέτοια δυναμική, ώστε αργότερα, η επιστήμη, αναγνώρισε τη δυνατή συναισθηματική νοημοσύνη που έδειξε κατά τη διάρκεια της θητείας του.
Αγάπησε το σχολείο ως δεύτερο σπίτι του και έκανε τους συναδέλφους και τους μαθητές του, τη δεύτερη οικογένειά του.
Πάλεψε σιωπηλά και αξιοπρεπώς
Η ασθένεια της εποχής, του «χτύπησε» την πόρτα αμέσως με την συνταξιοδότησή του.
Πάλεψε σκληρά, με πίστη και αξιοπρέπεια.
Και φαινόταν ότι την κέρδιζε τη μάχη. Έπαιρνε κουράγιο από την οικογένειά του, από τη σύζυγό του Νούλα και τα παιδιά του, τη Χαρούλα και τον Δημήτρη, αφού είχε την τύχη να τα δει να τελειώνουν τις σπουδές τους, να σταδιοδρομούν επαγγελματικά και να δημιουργούν τις δικές τους οικογένειες.
Η Χαρούλα, τελείωσε το Παιδαγωγικό και μάλιστα μέχρι πέρσι δίδασκε στο 1ο Δημοτικό Σχολείο, το «σχολείο του πατέρα της» ενώ ο Δημήτρης, με πτυχίο από την ΑΣΟΕΕ και μεταπτυχιακό στο Λονδίνο, εργάζεται στην Αθήνα.
Ο Γιώργος Λώλος, ήταν βαθιά θρησκευόμενος άνθρωπος και ασχολούταν και με την ψαλτική, προσφέροντας τις υπηρεσίες του στον Ιερό Ναό Αγίου Διονυσίου Πύργο. Δεν είναι σίγουρα τυχαίο ότι «έφυγε», ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου, την ημέρα της Κοίμησης της Θεοτόκου.
Η εφημ. «Πατρίς» και το patrisnews.com εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στην οικογένεια του.
Επιμέλεια Νάνσυ Σπυροπούλου
Πηγή: patrisnews.com
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου