Σας συνιστούμε να διαβάσετε τις περιπέτειες του ενός εκ των αιχμαλώτων Καλιδοναίων του ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΈΙΟΥ.
Σε επόμενες αναρτήσεις μας θα σας ενημερώσουμε και για τους ‘άλλους αιχμαλώτους.
Κάπως έτσι γράφτηκε η ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας μας.
Από απλούς ανθρώπους που είχανε βαθιά ριζωμένη μέσα τους την ιδέα της Ελευθερίας.
Είναι χρέος και καθήκον μας να θυμόμαστε τις θυσίες των προγόνων μας.
Δεν είναι το ΟΧΙ απέναντι στην Ιταλία αλλά και και το ΟΧΙ στους Γερμανούς, το ΟΧΙ Της Κατοχής, το όχι στην πείνα και τον αφανισμό του λαού μας.
Είναι το ΝΑΙ στην Ελευθερία.
Είναι ημέρα υπερηφάνειας για το σθένος και τη δύναμη της ψυχής που επέδειξε ο Ελληνισμός
Αξίζει τον κόπο να αφιερώσετε το χρόνο σας για πέντε λεπτά στη μνήμη όλων αυτών που θυσιάστηκαν
«Με χίλια ονόματα μια χάρη, Ακρίτας είτε αμαρτωλός, αντάρτης, κλέφτης, παλικάρι, πάντα ο ίδιος ο λαός»
Η περιληπτική περιγραφή είναι της νύφης του, Δέσποινας Θωμά- Γεωργοπούλου βασισμένη στις διηγήσεις του πεθερού της.
Εκλήθη για μετεκπαίδευση στο στρατό, ουσιαστικά για πόλεμο, στις 23 Αυγούστου του 1940, την ημέρα του εορτασμού της Θεοτόκου στο σπήλαιο Βαρκού.
Ασπάστηκε προσευχόμενος την εικόνα της Μεγαλόχαρης και αναχώρησε για τη στρατιωτική μονάδα της Καλαμάτας.
Η κήρυξη του πολέμου τον βρήκε ήδη στην πρώτη γραμμή.
Πολέμησε με γενναιότητα και ανδρεία στα χιονισμένα βουνά, όπως και άλλοι συγχωριανοί και φίλοι.
Μετά τη συνθήκη υποχώρησης των Ελληνικών στρατευμάτων, ο Γεωργόπουλος, πιστός στο καθήκον, με υπευθυνότητα και ευσυνειδησία, δεν έφυγε όπως όλοι.
Παρέμεινε στο σημείο, που του είχε υποδείξει ο λοχαγός του να τον περιμένει με το άλογο και να φύγουν μαζί.
Ο λοχαγός, όμως, δεν επέστρεψε ποτέ. Είχε φύγει από άλλο σημείο για να σωθεί, αφήνοντας το Δημήτρη να τον περιμένει.
Εκεί, τραυματίστηκε από θραύσμα οβίδας στο πόδι.
Συνελήφθη αιχμάλωτος και μεταφέρθηκε σε στρατόπεδο αιχμαλώτων της Ιταλίας.
Εκεί γνωρίστηκε και συνδέθηκε με στενή φιλία με τον Βασίλειο Φουρλή, που κράτησε ως το τέλος της ζωής τους.
Δυσκολίες διαμονής, καραντίνα, υποσιτισμός, εργασία σε καταναγκαστικά στρατιωτικά έργα και συνθήκες εξαθλίωσης του προκάλεσαν συντριβή, ανασφάλεια και απογοήτευση.
Με την πτώση της Κυβέρνησης Μουσολίνι και την ανάληψη καθηκόντων του Μπαντόλιου, αφέθηκαν οι πύλες του στρατοπέδου ανοιχτές και οι αιχμάλωτοι δραπέτευσαν κατά ομάδες, παίρνοντας τα μονοπάτια για το δύσκολο δρόμο της σωτηρίας.
Μαζί τους και ο Δημήτρης Γεωργόπουλος.
Την ημέρα κρύβονταν σε θάμνους και δάση και το βράδυ βάδιζαν με προορισμό την Ελβετία μέσω των Άλπεων.
Πέρασαν τις χιονισμένες κορυφές με την ελπίδα να φτάσουν στα στρατόπεδα του Ερυθρού Σταυρού της Ελβετίας.
Ο δρόμος μαρτυρικός.
Έσβηναν τη δίψα τους, βάζοντας λίγο λίγο το χιόνι στο στόμα τους και τρώγοντας νεράγκαθα.
Κοιμούνταν όρθιοι, στηρίζοντας το σώμα τους στους κορμούς των δένδρων.
Βαδίζοντας στις χιονισμένες πλαγιές των Άλπεων, ο Δημήτρης έπεσε λόγω μιας χιονοστιβάδας.
Συγκρατήθηκε, όμως, από κάποιο κορμό σαπισμένου δένδρου.
Αποχαιρέτησε τους συνοδοιπόρους του, παρακαλώντας τους να ειδοποιήσουν τους δικούς του, που θα βρίσκονται τα κόκκαλά του.
Ύστερα, ωστόσο, από υπεράνθρωπες προσπάθειες κατάφερε να σωθεί και να φτάσει στην Ελβετία.
Η περιπέτειά του, παρόλα αυτά, δεν έμελλε να τελειώσει εδώ.
Εκεί που έφτασε μιλούσαν ιταλικά και πιστεύοντας ότι βρίσκεται ακόμα σε ιταλικό έδαφος, απογοητεύτηκε.
Πίστευε ότι εις μάτην πήγε η οδυνηρή και επίμονη προσπάθειά του.
Ο Ελβετός φρουρός, που τον βρήκε στις Άλπεις, τον παρέδωσε στο Αστυνομικό Τμήμα της Ελβετίας.
Αφού του πήραν τα στοιχεία, τον επιβίβασαν σε τρένο με κατεύθυνση τον Ερυθρό Σταυρό, που τόσο επιθυμούσε να φτάσει.
Δεν είχε αντιληφθεί ότι βρισκόταν στο ιταλικό γκαντόνιο, όπου μιλούσαν ιταλικά.
Μπαίνοντας στο τρένο έκανε ακόμα μια απεγνωσμένη προσπάθεια, πήδησε από το εν κινήσει τρένο για να σωθεί. Που να ‘ξερε…!
Μπήκε σε παρακείμενο ποτάμι και κρυμμένος στα κρύα νερά του, άφησε μόνο το πρόσωπό του στην επιφάνεια να αναπνέει.
Έμεινε εκεί όλη την ημέρα.
Μόλις σκοτείνιασε, βγήκε και μπήκε στο πρώτο σπίτι που είδε φως. Το περιέθαλψαν. Του έδωσαν ζεστά ρούχα, φαγητό και τον έβαλαν να κοιμηθεί σε αναπαυτικό κρεβάτι.
Ένιωσε θαλπωρή και ζεστασιά και ξεκουράστηκε.
Πάντα, όμως, με το φόβο της προδοσίας, δεδομένου ότι η ιταλική κυβέρνηση είχε επικηρύξει τους δραπέτες αιχμαλώτους, ξύπνησε από τα βαθιά χαράματα, τρέχοντας στο άγνωστο για να γλυτώσει και πάλι.
Τον πήραν, όμως, χαμπάρι τον αντιλήφθηκαν αυτοί που τον φιλοξένησαν και άφησαν τα σκυλιά τους να τον προλάβουν.
Πράγματι τον έφτασαν και ο φιλόξενος Ελβετός τον καθησύχασε και τον πήγε σε κάποιο πρωϊνάδικο.
Του παρήγγειλε ζεστό γάλα και πρωϊνό.
Απογοητευμένος και μελαγχολικός πήρε το πρωϊνό, σκεπτόμενος ότι η περιπέτειά του δεν έμελλε να τελειώσει.
Κάποια στιγμή ο Ελβετός έβγαλε να πληρώσει.
Ο Γεωργόπουλος ξαφνιάστηκε, ανατρίχιασε γιατί το νόμισμα δεν ήταν Ιταλική λιρέτα, αλλά ελβετικό νόμισμα.
Με έκπληξη και απορία τον ρώτησε: «Γιατί όχι λιρέτα;»
Εκείνος του απάντησε στα Ιταλικά: «Γιατί ιταλικά; εδώ είναι Switzerland (Ελβετία)»
«Switzerland– Ελβετία;» τον ξαναρώτησε.
«Ναι» του είπε ο Ελβετός. «Εδώ Ελβετία!»
Δεν μπόρεσε να καταλάβει αν αυτό που άκουσε ήταν αλήθεια ή έβλεπε όνειρο!
Έβαλε το χέρι του στην τσέπη και τσιμπούσε δυνατά το μηρό του, να βεβαιωθεί αν ήταν όνειρο ή πραγματικότητα!
Όταν συνήλθε άρχισε να κλαίει… Ο Ελβετός χαρούμενος για την εξέλιξη, το εξήγησε σε όλους.
Η ιστορία και η περιπέτεια του πρώην αιχμαλώτου, συγκίνησε όλους βαθύτατα και έτρεξαν να τον συναντήσουν.
Τον φιλούσαν, του έδειχναν την αγάπη τους, προσφέροντάς του χρήματα, ρούχα και διάφορα άλλα δώρα για να του δείξουν συμπόνοια και να του δώσουν χαρά και κουράγιο.
Μεταφέρθηκε στο Στρατόπεδο του Ερυθρού Σταυρού, που τόσα πέρασε για να φτάσει ως εκεί.
Εκεί έμεινε τρία χρόνια, λόγω των Δεκεμβριανών αναταραχών στην Ελλάδα, εργαζόμενος την ημέρα σαν κηπουρός σε διάφορες βίλες, και στο στρατόπεδο του Ερυθρού Σταυρού ως μάγειρας.
Εκεί γνωρίστηκε με τον πρώην Πρέσβη της Ελλάδας στην Ελβετία, που τον θαύμαζε για την περιπέτειά του και κάθε Σαββατοκύριακο τον έπαιρνε στο σπίτι του.
Γνωρίστηκε με τα παιδιά του, τον αγάπησαν πολύ, τον ένιωθαν σαν συγγενή τους.
Για κάποια χρόνια αλληλογραφούσαν.
Ο γιός του Πρέσβη, Πέτρος, τον επισκέφθηκε δύο φορές στην Ελλάδα.
Μία φορά ήρθε με γκρουπ και συναντήθηκαν στην Αρχαία Ολυμπία.
Την επόμενη χρονιά ήρθε μόνος του με τη γυναίκα του στην Καλίδονα και έμεινε εκεί φιλοξενούμενος κάποιες μέρες. Έκτοτε αλληλογραφούσαν συχνά.
Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1946, μετά από πεντέμισι χρόνια, άρρωστος και με αιμοπτύσεις από κρυοπαγήματα, λόγω της περιπέτειάς του.
Παρά τις προσπάθειες του, για αναγνώριση των θυσιών του, του εστάλη το Μετάλλιο της Εθνικής Αντίστασης μετά το θάνατό του, ύστερα από σαράντα έξι χρόνια!
ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: <<ΑΠΟ ΤΗ ΣΑΡΕΝΑ ΣΤΗΝ ΚΑΛΙΔΟΝΑ>>
ΚΑΛΙΔΟΝΑ 27 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2022
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
 |
| ΚΑΘΗΜΕΝΟΙ ΜΠΡΟΣΤΑ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΡΕΣΒΗΣ ΜΕ ΤΗ ΣΥΖΥΓΟ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΒΕΤΙΑ. ΔΕΞΙΑ ΟΡΘΙΟΣ Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΣ ΟΙ ΔΥΟ ΚΟΡΕΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ. Γράφει η Τριανταφυλλιά Νιάρχου στην ομάδα: Η Καλίδονα του Πολιτισμού & της Παράδοσης! |
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου