<<Έχω γεννηθεί το έτος 1929, στο χωριό Καλίδονα του Νομού Ηλείας (σήμερα κοινοτικό διαμέρισμα του Δήμου Ζαχάρως). Το 1937 έγινα μαθητής στο Δημοτικό σχολείο του γειτονικού χωριού Κακόβατος. Μεγάλο σχολείο της εποχής με εκατοντάδες μαθητές. Με βασικές στερήσεις διαβίωσης, λόγω φτώχειας, εγώ, όπως και άλλα παιδιά με ανάλογες ανάγκες, πηγαίναμε στο σχολείο κανονικά. Μαθήματα και το Σάββατο και τις Κυριακές εκκλησιασμό. Ελλείψεις αρκετές, ιδίως μαθητικών πραγμάτων. Κύρια εφόδια στις πρώτες τάξεις ήταν το Αναγνωστικό βιβλίο, ο άβακας (πλάκα) και η γραφίδα(κοντύλι) για γράψε- σβήσε.
Από ένδυση και υπόδηση σχεδόν ανύπαρκτη. Εγώ πήγαινα στο σχολείο, απόσταση δυο χιλιόμετρα περίπου, ξυπόλητος
, όπως και αρκετά άλλα φτωχά
παιδιά. Όμως μέσα σε αυτήν την υλική φτώχεια και τις μαθητικές δυσκολίες, ζούσαμε μια πλούσια πνευματική κατάσταση. Μας γέμιζε με περηφάνεια η διδαχή για σεβασμό στις μεγάλες αξίες της πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας.
Ιδιαίτερη εθνική έπαρση νιώθαμε, κατά τον εορτασμό της εθνικής επετείου της 25ης Μαρτίου 1821. Παρελάσεις, σημαίες, εθνικός ύμνος, ομιλίες έδιναν την ιδιαιτερότητα στον εορτασμό και έφερναν σε όλους εθνική έπαρση. Εμείς, οι μικροί μαθητές του δημοτικού παρακολουθούσαμε με πειθαρχία και σεβασμό τις εορταστικές εκδηλώσεις και με υπερηφάνεια βλέπαμε τη σημαία, το εθνικό σύμβολο της πατρίδας μας, και ακούγαμε τον Εθνικό Ύμνο με πατριωτικό δέος.
Ιδιαίτερη τιμή και προβολή είχαν οι μαθητές, στους οποίους ανέθεταν να απαγγείλουν ποιήματα, που αναφέρονταν στην εποχή και τους ήρωες της επανάστασης του '21. Εγώ είχα την τύχη, μαθητής της τρίτης δημοτικού, να απαγγείλω μέρος του ποιήματος του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, για τον ήρωα Αθανάσιο Διάκο.
«Ανέβα, Μήτρε, στου βουνού κατάκορφα τη ράχη,
πάρε το μάτι τ’ αϊτού και τ’ αλαφιού το πόδι
και την αγρύπνια του λαγού, και στήσε καραούλι.
Κι αν δεις χιλιάδες τον εχθρό, άλογο και πεζούρα,
με τον Κιοσέ Μεχμέτ πασά, τον ύπνο μη μου κόψεις·
στάσου, πολέμα μοναχός. Κι αν δεις μες στο φυσάτο
να πιλαλάει τ’ άλογο του Ομέρ πασά Βριόνη,
πέτα, ροβόλα, κράξε με… Σύρε με την ευχή μου.»
Η απαγγελία γινόταν παρουσία κοινού (γονείς κλπ) από μια μικρή εξέδρα. Οι παιδικές εκείνες χαρές και η πατριωτική έξαρση δεν περιγράφονται με λίγα λόγια. Σημειώνω, επίσης, μικρό μέρος ομιλίας διδασκάλου της εποχής, κατά τον εθνικό αυτό εορτασμό.
«Ανέτειλεν η ροδοδάκτυλος ηώς, ινα εύρει σύμπαν το Ελληνικόν Έθνος, εν τη συγκινητικότατη ημέρα των εθνικών επετείων του, εκείνης της 25ης Μαρτίου 1821, ιστορικήν στιγμήν έναρξης του απελευθερωτικού αγώνος των πανελλήνων και αποτίναξη της τουρκικής δουλείας τεσσάρων αιώνων και περαιτέρω την εθνικήν του παλιγγενεσίαν....................”
Αυτά τα ολίγα δεδομένα της μαθητικής μου ζωής στο δημοτικό σχολείο, εν όψει και του εορτασμού της συμπλήρωσης 200 ετών (1821-2021) εθνικής ανεξαρτησίας.
Σχετικά με το καθήκον του πατριωτισμού όλων μας, θα ήθελα να αναφερθώ στη διαχρονική παθογένεια του λαού μας, που είναι η διχόνοια, η έλλειψη ενότητας και ομοψυχίας. Ένας φανατικός και ολέθριος ατομικός και συλλογικός ανταγωνισμός, κυρίως στην άσκηση εξουσίας. Παρατηρήθηκε έντονα στη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα του 1821 με επικίνδυνες συνέπειες.
Θυμίζω για αυτό, τις ρήσεις του εθνικού μας ποιητή, Διονύσιου Σολωμού
«Η διχόνοια που κρατάει ένα σκήπτρο (εξουσία) η δολερή, καθενός χαμογελάει, έλα πάρε το και εσύ» και «Σαν μισούνται αναμεσά τους δεν τους πρέπει λευτεριά....».Θεραπεία αυτού του κακού η ομόνοια, η εθνική ενότητα και ομοφροσύνη.
«Η ισχύς εν τη ενώσει»
ΖΗΤΩ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΕΛΛΑΔΑ
Φεβρουάριος 2021 Κωνσταντίνος Χρονόπουλος - Υποστράτηγος Ε.Λ.Α.Σ. ε.α.
ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:<< Από τη Σάρενα στην Καλίδονα>>
 |
| 25 ΜΑΡΤΙΟΥ 1934 ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΡΕΝΩΝ ΚΑΛΙΔΟΝΑΣ ΔΑΣΚΑΛΑ Η ΚΥΡΙΑΚΟΥΛΑ ΚΑΡΑΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΑΠΟ ΖΑΧΑΡΩ |
Πληροφορίες: Η Καλίδονα του Πολιτισμού & της Παράδοσης!
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου