TO ΛΑΪΚΟ ΚΛΑΡΙΝΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ - 4ο μέρος
Εκεί ήταν ο Αποστόλης κι ο Κωστής.
Ο ένας έπαιζε βιολί, και ο άλλος νάι, είχαν και το τραγούδι τους, που άρχιζε:
«Βάρα Αποστόλη το βιολί κι εσύ Κωστή το νάι».
Παλιότερα στην Πελοπόννησο αραιά κλαρίνα και βιολιά. Καλό κλαρίνο ήταν ο Γιώργης Φέκας (1843-1893) από το Άργος.
Αυτός ακούγονταν από το 1890 κι εδώ. Από τσοπανάκος άρχισε. Στα πρόβατα έμαθε το κλαρίνο.
Είχε ένα κόκκινο κλαρίνο από οξιά με λίγα κλειδιά.
Οι Σουλεϊμάνηδες κι ο Φέκας φέρανε το κλαρίνο στην Πελοπόννησο.
Δεν είχε πριν κλαρίνο. Ήταν κι ένας Σπουργίτης, Ηπειρώτης, συνομήλικος με τον Φέκα.
Οι Σουλεϊμάνηδες, όταν ήρθαν στο ελληνικό έδαφος, ανακάλυψαν ότι στην Πελοπόννησο είχε τράτο για γλέντια και ήρθαν.
Οι Γύφτοι μυρίζονται, ξέρουν καλά την δουλειά τους.
Πρώτος ήρθε κι εγκαταστάθηκε στην Πελοπόννησο ο Γιώργος Σουλεϊμάνης θά ‘ταν στα 1890.
Έπαιζε σε δύο-τρία μέρη και άρχιζαν να το εκτιμούνε. Είχαν και τους κολίγους -ένα είδος μεσίτες- που τους έβρισκαν δουλειά στα διάφορα γλέντια.
Στην Πελοπόννησο τ’ ανατολίτικα δεν τα ‘χαμε.
Οι Σουλεϊμάνηδες τα έφεραν, όμως πριν έρθουν οι Σουλεϊμάνηδες είχε άλλα κλαρίνα. Ήταν ο Φέκας, λέγανε ότι ήταν καλός.
Μόλις όμως ήρθαν οι Σουλεϊμάνηδες, τους επισκίασαν όλους.
Το κλαρίνο από τους Σουλεϊμάνηδες το συνήθισαν.
Από τότε εξελίχθηκαν τα κλαρίνα.
Ο Καπότης και ο Δήμος, καλά κλαρίνα από τα μέρη του Πύργου, είναι οι μαθητές τους.
«Οι Σουλεϊμάνηδες βλέπαν γλέντι πολύ στην Πελοπόννησο γι’ αυτό δεν ήθελαν να φύγουν»
(Γ. Λυμπερόπουλος).
Πραγματικά, ο Γιώργης Σουλεϊμάνης (1853-1907) εγκαταστάθηκε στην Πελοπόννησο. Βαπτίστηκε στον Πύργο και παντρεύτηκε στην Αμαλιάδα. Στην Πάτρα είναι ο τάφος του.
Στην περιοχή της Κορινθίας οι δύο κλαριντζήδες που γνωρίσαμε είναι ντόπιοι.
Ο Νικόλας Ρέλλιας, φημισμένο κλαρίνο της παλιότερης γενεάς είναι από τη Γκούρα της Κορινθίας.
Να η αυτοβιογραφία του:
«Γεννήθηκα στα 1892. Ο πατέρας μου ο Σταμάτης ήταν τσοπάνος πάνω στο Χελμό, έπαιζε φλογέρα.
Έπαιζα και εγώ φλογέρα από 10 έως 15 χρονών που πήγα στην Αμερική, στα 1907.
Στην Αμερική άρχισα κλαρίνο. Εκεί ήταν ο αδελφός της μάνας μου ο Σωτήρης, αυτός είχε ένα ταμπουρά, τον είχε μαζί του στην Αμερική.
Αυτός δούλευε την νύχτα, εγώ την ημέρα, το βράδυ κοιμόμουν. Τι να κάνω; Ξεκρέμαγα τον ταμπουρά κι έπαιζα.
Ερχόταν, τον έβρισκε ξεκούρδιστο, μ’ άρχιζε στα σκαμπιλάκια. Στα τελευταία μου λέει: «Θες να μάθεις όργανο; Να σου πάρω ένα κλαρίνο;»
Σκέψου, τόσο βλαχάκι ήμουν που δεν ήξερα τι είναι το κλαρίνο. «Να βρε μου λέει, σαν και εκείνο που παίζανε στο καφενείο». «Εκείνο με τα κλειδιά;, του λέω. Από τι γίνεται ρε μπάρμπα; Από κέρατο;»
Μου πήρε ένα κλαρίνο και άρχισα. Δεν άφηνα τον κόσμο να κοιμηθεί.
Μια βραδιά ένας αράπης πέταξε μια πέτρα στο παράθυρο κι έσπασε τα τζάμια. Έφευγα λοιπόν και εγώ και πήγαινα μακριά όξω στα χωράφια και μελέταγα.
Ύστερα πήγα στο κοvσερβατόριο της Νέας Υόρκης. Έκατσα 4 χρόνια. Δάσκαλο είχα τον Ούγγρο Νικόλα Ζέμπο.
Απο την εφημερίδα ΜΑΚΙΣΤΙΑ
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου