«Σκοτώνουν» τα καφενεία και τα παντοπωλεία στα μικρά χωριά
Η επιβίωση των καφενείων και παντοπωλείων των χωριών, καθώς και η θέσπιση μεταφορικού ισοδύναμου αποτελεί ίσως ως τελευταίο ανάχωμα απέναντι στην ερημοποίηση των ορεινών οικισμών της χώρας μας, αλλά και γενικότερα της πολύπαθης περιφέρειας.
Το ζήτημα της επιβίωσης των καφενείων και παντοπωλείων των δυσπρόσιτων χωριών της πατρίδας μας, είναι ίσως πιο επίκαιρο από ποτέ, αφού ακόμη και σήμερα αποτελούν τον πυρήνα των τοπικών κοινοτήτων και το τελευταίο ανάχωμα πριν από την πλήρη ερημοποίησή τους.
Το καφενείο ήταν, είναι και θα είναι η ψυχή του τόπου.
Υπάρχουν χωριά ή νησιά που το καφενείο είναι το μοναδικό μέρος που μένει ανοιχτό όλον τον χρόνο. Στις μέρες μας τα καφενεία κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Και μαζί τους σωπαίνει η φωνή της ελληνικής περιφέρειας.
Το καφενείο δεν είναι απλώς μια επιχείρηση.
Είναι θεσμός, είναι χώρος συνάντησης, είναι μνήμη. Όταν σβήνει το καφενείο, σβήνει η καρδιά του τόπου. Σε πολλές περιπτώσεις τα καφενεία αποτελούν το παντοπωλείο, το ταχυδρομείο, ακόμη και το φαρμακείο του χωριού.
Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, στις αγροτικές περιοχές της Ελλάδας, ο πληθυσμός 20-64 ετών μειώνεται κατά 0,6% ετησίως, ενώ οι νέοι κάτω των 20 ετών κατά 0,7%.
Την ίδια ώρα, οι ηλικιωμένοι αυξάνονται κατά σχεδόν 2% τον χρόνο.
Πάνω από 2.500 χωριά έχουν κάτω από 100 κατοίκους, ενώ σε πολλά από αυτά δεν λειτουργεί ούτε ένα καφενείο, σύμφωνα με τοπικά επιμελητήρια.
Η κυβέρνηση, αλλά και οι προηγούμενες έχουν βασική ευθύνη για ότι συμβαίνει στο σήμερα.
Για δεκαετίες μιλούσαν για την «ανάπτυξη της περιφέρειας», αλλά στην πράξη, η περιφέρεια εγκαταλείφθηκε και ερημώνει χρόνο με τον χρόνο.
Αντί να δοθούν κίνητρα για να ξαναζωντανέψουν τα χωριά, βλέπουμε την πολιτεία να τα αντιμετωπίζει σαν «κόστος».
Και το αποκορύφωμα σε όλα αυτά ποιο είναι;
Ότι δεν λαμβάνεται κανένα μέτρο για τη μείωση της φορολογίας και των ασφαλιστικών εισφορών για τις μικρές επιχειρήσεις, και ειδικά για τα εναπομείναντα καφενεία και παντοπωλεία στους απομακρυσμένους οικισμούς της χώρας.
Επιπλέον, δεν έχει θεσπιστεί μεταφορικό ισοδύναμο για τους μόνιμους κατοίκους και τις επιχειρήσεις που παραμένουν στις πλέον δυσπρόσιτες ορεινές περιοχές, στα πρότυπα του μεταφορικού ισοδύναμου για τις θαλάσσιες μεταφορές, αλλά και βάσει σχετικών διεθνών παραδειγμάτων.
Η περίπτωση των Αγράφων
Αντιδράσεις έχει προκαλέσει στα Άγραφα το ΦΕΚ 2161/06-05-2025, που υποχρεώνει τους εργαζόμενους σε καφενεία και επιχειρήσεις τροφίμων να παρακολουθήσουν σεμινάριο Υγιεινής και Ασφάλειας Τροφίμων του ΕΦΕΤ, με κόστος 110 ευρώ ανά άτομο.
Με τη συγκεκριμένη απόφαση, το κράτος είναι σαν να αγνοεί την πραγματικότητα που βιώνουν οι άνθρωποι των ορεινών περιοχών της χώρας, καθώς όχι μόνο δεν λαμβάνει μέτρα βοήθειας υπέρ αυτών, αλλά τους επιβαρύνει και οικονομικά.
Όπως δήλωσε και στο topontiki.gr, ο Αλέξανδρος Καρδαμπίκης δήμαρχος Αγράφων, «πρόκειται για ένα μέτρο που είναι άδικο και ανεφάρμοστο.
Δεν μπορείς να εξισώσεις μια γιαγιά που ψήνει 5 καφέδες την ημέρα σε ένα χωριό 20 κατοίκων, με ένα μαγαζί εστίασης στο Καρπενήσι ή στην Αθήνα».
Διάβασε περισσότερα στο argolikeseidhseis.gr
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου