Γράφει η Triantafullia Niarchou
Οι Αλκυονίδες ημέρες, μάλλον θα αργήσουν, και έτσι είμαστε υποχρεωμένοι να είμαστε μέσα , να μην μπορούμε να βγούμε έξω.
Όποτε αναγκαστικά τι άλλο, από το να βλέπουμε εκπομπές. Από τις εκπομπές αυτές πολλές δεν με αντιπροσωπεύουν αλλάζω κανάλι και πάλι σχεδόν τα ίδια θέματα.
Όχι επειδή δεν την έχεις ξανακούσει, αλλά επειδή συνειδητοποιείς ότι, παρά τα χρόνια που περνούν, τίποτα δεν έχει αλλάξει όσο θα έπρεπε.
Ως γυναίκα, έχω βρεθεί πολλές φορές αντιμέτωπη με λόγια που υποβαθμίζουν, αμφισβητούν ή μειώνουν , όχι εμένα προσωπικά, αλλά όλο το γυναικείο φύλο μου. Αυτές τις μέρες με άγγιξε το θέμα των <<αμβλώσεων>> και γύρισε πολλά χρόνια πίσω το σκεπτικό μου, από εμπειρίες και βιώματα γύρω από το θέμα αυτό.
Μετα από πολύ προβληματισμό και σκέψη θέλω να μοιραστώ μαζί σας περιστατικά που αντιμετώπισα όταν έκανα τον ιερό μου αγώνα να αποκτήσω παιδιά, .
Βρέθηκα στο ΜΗΤΕΡΑ για να γίνουν τα απαραίτητα και να επανέλθω στον κανονικό ρυθμό της καθημερινότητας. Στο διπλανό κρεβάτι ήταν μια πολύ νεαρή μητέρα και βογκούσε από φρικτούς πόνους. Ζητούσε τη βοήθεια της Παναγιάς να γίνει καλά….
Όπως καταλαβαίνετε είχα και εγώ το δικό μου πόνο της έκανα κουράγιο χωρίς φυσικά να γνωρίζω τι ακριβώς συνέβαινε. Άρχισε και συνερχόταν από τους πόνους και τη ρώτησα να μάθω τι ακριβώς είχε….
Και τώρα , που έχουν περάσει τόσα χρόνια συγκλονίζομαι που το αναφέρω. << Είχε γεννήσει ένα αγοράκι και ήταν 3 μηνών, αλλά ξανά έμεινε έγκυος , δεν το ήθελε και έφυγε από το Ναύπλιο κρυφά από τον άνδρα της, ο οποίος όπως μου δήλωσε την υπεραγαπούσε και το ίδιο και η πεθερά της.
Είπε ψέματα στην πεθερά της ότι ήθελε να ψωνίσει στην Αθήνα, άφησε το παιδί στα χέρια της και ήλθε σε συνεννόηση με το γιατρό να κάνει έκτρωση και να φύγει, με το αιτιολογικό ότι δεν μπορούσε να μεγάλωνε και άλλο παιδί μετά από ένα χρόνο που θα γεννιόταν.
Με όλα αυτά εγώ είχα μείνει άφωνη. Δηλ. εγώ αγωνιζόμουν , όπως και άλλες γυναίκες να αποκτήσουμε παιδιά, και αυτές που είχαν αυτή την ευλογία τα σκότωναν…
Φυσικά τις είπα τα απαραίτητα που αισθάνθηκα εκείνη την ώρα, αλλά σε μένα έμεινε πληγή μέσα μου. Πήγαινα συχνά σε νοσοκομείο για διάφορες εξετάσεις και θεραπείες. Πάρα πολλές έρχονταν για αμβλώσεις.
Άλλη μια περίπτωση ήταν στον κλάδο υγειονομικού που εργαζόμουν ήρθε μια γυναικά συνάδελφου, γιατί ήταν ασφαλισμένη στη ΔΕΗ, και μου είπε ότι γέννησε το παιδί της, αλλά της είπαν ότι είχε πρόβλημα με την καρδούλα του και το εγκατέλειψε στο Νοσοκομείο και έφυγε.
Της είπα με κλάματα πως μπόρεσες και το έκανες αυτό, δεν μου το έφερνες εμένα….... και η απάντησή ήταν << τι να το έκανα άρρωστο ήθελα πολλά λεφτά ας το κρατήσουν και ας το δώσουν όπου θέλουν..>> . Ειδοποίησα όπως θυμάμαι την κοινωνική υπηρεσία της ΔΕΗ και ανέλαβαν τα πάντα..
Είναι γεγονός μέχρι που να απεκτήσω παιδιά συνάντησα και αντιμετώπισα πολλά πάντα με εκμετάλλευση της γυναίκας αλλά και ανθρωπίνου πόνου. Για μένα τέλος καλό όλα καλά. Όλα είναι παρελθόν που δεν μπορώ με τίποτε να ξεχάσω.
Ως ενεργός πολίτης γυναίκα, που αγωνίζομαι πολύ για την προσωπικότητα της γυναίκας, δεν δέχομαι την απαξίωση που της γίνεται αρκετές φορές δημόσια, και μετα από όλα αυτά που ακούγονται καθημερινά από τα κανάλια, δράττομαι της ευκαιρίας να εκφράσω την άποψή μου με βάση αυτά που ελέγχθηκαν από την κα Καρυστιανού.
Η κα Καρυστιανού μέσα στο μυαλό της είχε το δικό της σκεπτικό.
Είπε κάτι για τις αμβλώσεις, και όχι φυσικά για να καταργηθεί ο νόμος κλπ κλπ. Μα τι βομβαρδισμός ήταν αυτός κάθε μέρα, κάθε κανάλι, κάθε εκπομπή να την καταδικάσουν. Και για μένα κακώς το είπε γιατί περίμεναν αφορμή και τους την έδωσε.
Και διερωτώμαι μήπως επειδή αυτή η γυναίκα που ήρθε στην επικαιρότητα, τάραξε τα <<λιμνάζοντα ύδατα>>και θα πρέπει να εξαφανιστεί ;;;.
Απλά σκέψεις κάνω Έτσι κι αλλιώς εξέφρασε την προσωπική της άποψη, εξηγώντας ότι η ίδια διχάζεται μέσα της και ως πολίτης και ως παιδίατρος. Δικαίωμα της να εκφράσει την άποψή της και για ότι λέει και κάνει έχει τα <<κότσια>> που λέει και ο λαός μας και έχει την ευθύνη των όσων λέει . Δημοκρατία λόγου έχουμε .
Εκείνο που μου έκανε εντύπωση , ήταν όλοι μα όλοι τους θυμήθηκαν ότι:<< γυναίκα , έθιξε τα δικαιώματα των γυναικών>> .
Βασιζόμενοι στα ανθρώπινα δικαιώματα, ψηφίζουμε νόμους για τους ομοφυλόφιλους, υπάρχει νόμος για τις αμβλώσεις οι οποίες ξεπερνούν τις 400.00 το χρόνο, και συνεχίζω να διερωτώμαι πως θα συνεχιστεί το ανθρώπινο είδος, μέσα από το πέρασμα των χρόνων;;;.
Δεν άκουσα ούτε είδα πότε να έχει καθιερωθεί μια εκπομπή έστω μια φορά την εβδομάδα από ένα κανάλι, με θέματα κοινωνικά για τη γυναικά, που ακομη το 2026 γυναίκες εξακολουθούν να κρίνονται περισσότερο για την εμφάνισή τους παρά για τις ικανότητές τους.
Να αμφισβητούνται όταν μιλούν δυνατά και να χαρακτηρίζονται “υπερβολικές” όταν διεκδικούν. Να καλούνται να αποδείξουν την αξία τους ξανά και ξανά, σε χώρους όπου η παρουσία τους θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητη.
Κάθε φορά που μια γυναίκα μιλά, γράφει, αντιδρά ή απλά επιμένει πρέπει να υπάρχει ο σεβασμός μαζί με την αξιοπρέπεια, και το ζητούμενο στις περιπτώσεις αυτές δεν είναι η σύγκρουσή της , αλλά η έλλειψη σεβασμού που βιώνει..
Η απαξίωση δεν είναι απλώς μια λέξη. Έχει συνέπειες. Δημιουργεί φόβο, ενοχές, αυτοκριτική και κάνει πολλές γυναίκες να σωπαίνουν, να μικραίνουν τον εαυτό τους, να αμφιβάλλουν για τη φωνή και τη θέση τους.
Αν κάτι αξίζει να θυμόμαστε άνδρες και γυναίκες , είναι πως ο λόγος μας έχει δύναμη. Και ο τρόπος που μιλάμε για τις γυναίκες λέει πολλά για το ποιοι είμαστε ως κοινωνία.
Έχει αποδειχτεί ότι πολλές αντιλήψεις περνούν από γενιά σε γενιά και αλλάζουν αλλά πολύ αργά. Το συμπέρασμα το δικό μου από την μικρή εμπειρία που έχω είναι ότι όταν οι γυναίκες διεκδικούν περισσότερα, ίσως κάποιοι νοιώθουν ότι <<απειλούνται>> και αντιδρούν επιθετικά`. Και τη σήμερον ημέρα προβάλλεται ότι πουλάει περισσότερο.
Ενώ υποτίθεται ότι η κοινωνία έχει προχωρήσει είναι πράγματι πολύ απογοητευτικό το 2026 να εξακολουθούμε να ακούμε απαξιωτικό λόγο για τις γυναίκες, ο οποίος να θεωρείται και <<άποψη>>, και η ισότητα να θεωρείται απειλή.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου