Εγώ το θέτω δημόσια, δεν ξέρω αν έχει τεθεί μέχρι σήμερα με αυτόν τον τρόπο.
Πρόκειται για αναδρομικά σύνταξης πρώην ΟΓΑ από τον ΕΦΚΑ που αφορούν συνολικά 13 μήνες, εκ των οποίων οι 11 αντιστοιχούν στο προηγούμενο φορολογικό έτος και οι 2 στο τρέχον, αλλά καταβλήθηκαν συγκεντρωτικά τον Ιανουάριο.
Η καθυστέρηση στην καταβολή οφειλόταν στον έλεγχο ελάχιστων ενσήμων λόγω διαδοχικής ασφάλισης, διαδικασία που δυσκόλεψε διοικητικά τον ΕΦΚΑ και επιμήκυνε ακόμη περισσότερο την αναμονή, χωρίς καμία ευθύνη του συνταξιούχου.
Στο διάστημα αυτό, τα χρήματα τα χρωστούσε για να τη βγάλει και αναγκάστηκε να στηριχθεί σε φίλους για να καλύψει βασικές ανάγκες. Τα αναδρομικά αυτά δεν ήταν “έσοδο”. Ήταν χρήματα επιβίωσης που άργησαν αδικαιολόγητα.
Παρ’ όλα αυτά, το σύνολο του ποσού αντιμετωπίστηκε ως εισόδημα ενός μόνο έτους, με άμεση παρακράτηση φόρου και μεταφορά της οριστικής εκκαθάρισης στη φορολογική δήλωση του επόμενου έτους. Έτσι, ποσά που αν είχαν καταβληθεί κανονικά ανά έτος θα βρίσκονταν εντός αφορολόγητου, μετατράπηκαν τεχνητά σε φορολογητέο εισόδημα.
Αυτό δεν πρέπει να διορθωθεί; Απαιτεί πράγματι τόσο κόπο ο επιμερισμός, όταν είναι απολύτως γνωστό σε ποιους μήνες και σε ποια έτη αντιστοιχούν τα ποσά; Ή, εναλλακτικά, δεν θα έπρεπε να υπάρχει πλαφόν μη φορολόγησης για συντάξεις πείνας;
Η διοικητική δυσκολία του μηχανισμού δεν μπορεί να μετατρέπεται σε οικονομική επιβάρυνση για τον συνταξιούχο. Η καθυστέρηση δεν μπορεί να βαραίνει τον αδύναμο. Η λύση υπάρχει και είναι εφαρμόσιμη. Το να συνεχίζεται αυτή η πρακτική δεν είναι τεχνικό ζήτημα· είναι πολιτική επιλογή εις βάρος χαμηλοσυνταξιούχων.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου