ΜΙΑ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΗΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΠΛΕΟΝ....Η ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ ΜΑΛΛΙΩΝ
1.Το μαλλί πρώτα πλενόταν στο ποτάμι ή στη στέρνα. Το χτυπούσαν με ξύλινες ρόπαλες, το πατούσαν με τα πόδια. Έπρεπε να φύγει η λίγδα, η κοπριά, τα αγκάθια. Το άπλωναν μετά σε θάμνους να στεγνώσει. Μύριζε όλο το χωριό πρόβειο.
2. Το άνοιγμα με τα χέριαΜαζεύονταν οι γυναίκες στην αυλή. Καθισμένες στο χώμα ή σε χαμηλά σκαμνάκια, έπαιρναν τούφες-τούφες το ξερό μαλλί και το «άνοιγαν» με τα δάχτυλα. Έβγαζαν τα ξένα σώματα: αγκάθια, σπόρους, πετραδάκια. Δουλειά μονότονη, ώρες ατέλειωτες.
3. Το ξάσιμο με τα λανάριαΕδώ ήταν όλη η τέχνη. Τα λανάρια ήταν δυο ξύλινες σανίδες με πυκνά συρμάτινα δόντια — σαν μεγάλες βούρτσες.Έβαζαν μια τούφα μαλλί στο ένα λανάρι. Με το άλλο το χτένιζαν, το τραβούσαν, το ξεμπέρδευαν. Το πέρασμα γινόταν 5-6 φορές. Ο ήχος χαρακτηριστικός: ξρρρ-ξρρρ. Από εκεί βγήκε και η λέξη «ξάσιμο».Σιγά-σιγά το μαλλί γινόταν αφράτο σαν σύννεφο, οι ίνες παράλληλες, έτοιμες για το αδράχτι. Το έλεγαν «τουλούπα».
.4. Το γνέσιμο Μετά το ξάσιμο, το μαλλί γινόταν κλωστή στο αδράχτι και στη ρόκα. Από εκεί βγαιναν οι κάλτσες, τα σεγκούνια, οι φλοκάτες, τα υφαντά του προικιού.
Η κοινωνική πλευρά Το ξάσιμο δεν ήταν μοναχική δουλειά. Ήταν αλληλοβοήθεια. Μαζεύονταν 5-6 γειτόνισσες, «έπιαναν ξάσιμο» στο σπίτι της μιας, αύριο της άλλης. Εκεί λέγανε τα νέα, τα παραμύθια, τα τραγούδια. «Μιλούσανε για έρωτες γλυκά χαμογελούσαν» , όπως στο ποίημά σου. Η δουλειά γινόταν παρέα, ο κόπος μοιραζόταν. Κερνούσαν καφέ, γλυκό του κουταλιού. Τα παιδιά έπαιζαν γύρω-γύρω με τις τούφες μαλλί.
Την σημερνή εποχή ,με τα εργοστάσια και τα συνθετικά, το ξάσιμο έσβησε. Ποια να κάτσει σήμερα να ξαίνει μαλλί με τα χέρια; Τα λανάρια κρέμονται πια στα λαογραφικά μουσεία. Μαζί τους χάθηκε και η γειτονιά του «κάποτε».Μύριζε κόπο το ξάσιμο. Μύριζε και ανθρωπιά.Γιατί το μαλλί το ξαίνανε μαζί. Όπως μοιράζονταν τον χρόνο, τον καφέ, τον πόνο.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου