Υπάρχουν κάποιες βραδιές που δεν τελειώνουν όταν σβήσουν τα φώτα της σκηνής.
Συνεχίζουν την επόμενη μέρα στις κουβέντες των ανθρώπων, στα καφέ, στα σπίτια, στα τηλέφωνα, στις αναρτήσεις και στα χαμόγελα εκείνων που αισθάνονται πως έζησαν κάτι πραγματικά ξεχωριστό.
Και σήμερα στα Κρέστενα όλοι μιλούν για μία τέτοια βραδιά.
Για τη μεγάλη συναυλία στον χώρο της Γιορτής Σταφίδας, για τον κόσμο που κατέκλυσε τον χώρο, για τον Σωκράτη Μάλαμα, την Ιουλία Καραπατάκη και τον Γιάννη Μάλαμα, αλλά κυρίως για κάτι που ίσως έχει ακόμη μεγαλύτερη αξία:
για τους ανθρώπους που κατάφεραν να κάνουν όλο αυτό πραγματικότητα.
Για τα μέλη του Συλλόγου Φιλοπροόδων Κρεστένων, τους εθελοντές, τους ανθρώπους που έτρεξαν, που κουράστηκαν, που αφιέρωσαν χρόνο, που φρόντισαν κάθε λεπτομέρεια και κατάφεραν να οργανώσουν μια βραδιά που ξεπέρασε τις προσδοκίες ακόμη και των πιο αισιόδοξων.
Η αίσθηση που άφησε η διοργάνωση ήταν κοινή:
μια μεγάλη επιτυχία, μια υπέροχη ατμόσφαιρα και μια οργάνωση που έκανε τον κόσμο να μιλά με τα καλύτερα λόγια.
Και ίσως αυτή η επιτυχία να αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία όταν θυμηθούμε από πού ξεκίνησαν όλα.
Από έναν Σύλλογο που «κοιμόταν» για χρόνια
Πριν από περίπου δύο χρόνια, ο σημερινός πρόεδρος του Συλλόγου Φιλοπροόδων Κρεστένων, Κώστας Τουρής, μαζί με μια μικρή ομάδα ανθρώπων, αποφάσισαν να επιχειρήσουν κάτι που μόνο εύκολο δεν ήταν.
Να ξαναζωντανέψουν έναν Σύλλογο που παρέμενε ανενεργός για περίπου 22 χρόνια.
Δεν ξεκίνησαν πολλοί.
Δεν υπήρχαν εγγυήσεις ότι θα πετύχουν.
Υπήρχαν όμως όρεξη, αγάπη για τον τόπο και μια ιδέα που ήταν πολύ πιο μεγάλη από μια σειρά εκδηλώσεων.
Να ξαναδημιουργηθεί ένας χώρος έκφρασης.
Ένας χώρος όπου οι άνθρωποι θα μπορούν να συναντιούνται, να δημιουργούν, να ακούνε μουσική, να βλέπουν εκδηλώσεις και να αισθάνονται ξανά ότι κάτι όμορφο συμβαίνει στον τόπο τους.
Όπως έγραψε χαρακτηριστικά ένα από τα μέλη της ομάδας, η απόφαση να συμμετάσχει ήρθε χωρίς δεύτερη σκέψη, επειδή ήθελε «τα παιδιά μου να ζήσουν κάτι από αυτό που είχαμε εμείς στα παιδικά μας χρόνια».
Και ίσως μέσα σε αυτή τη μία φράση να βρίσκεται όλη η ουσία.
Γιατί τελικά δεν ξαναζωντάνεψε απλώς ένας Σύλλογος.
Ξαναζωντάνεψε ένα κομμάτι από τη συλλογική μνήμη της Κρέστενας.
Μια μικρή παρέα που μεγάλωσε
Η αρχή δεν ήταν εύκολη.
Η προσπάθεια αμφισβητήθηκε.
Η ομάδα ξεκίνησε μικρή.
Όμως συνέχισε.
Άνθρωποι πίστεψαν στην προσπάθεια, άλλοι πείστηκαν μέσα από τις πράξεις, περισσότεροι μπήκαν στην παρέα και μέσα σε δύο χρόνια πραγματοποιήθηκαν περίπου 25 εκδηλώσεις.
Κάθε μία από αυτές ήταν κι ένα ακόμη βήμα.
Μέχρι που ήρθε η μεγάλη συναυλία.
Και ίσως εκεί, κοιτάζοντας τον χώρο της Γιορτής Σταφίδας γεμάτο από χιλιάδες ανθρώπους, να έγινε για πρώτη φορά τόσο καθαρά ορατό το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας.
Μια εικόνα που θύμισε σε πολλούς παλιότερες εποχές.
Μια εικόνα που έκανε ανθρώπους να πουν πως η Γιορτή Σταφίδας άγγιξε ξανά κάτι από το παλιό της μεγαλείο.
Και αυτό δεν είναι μικρό πράγμα.
Πίσω από τα φώτα υπάρχουν άνθρωποι
Το εύκολο σε μια μεγάλη συναυλία είναι να δεις τη σκηνή.
Τα φώτα.
Τους καλλιτέχνες.
Τον κόσμο.
Το δύσκολο είναι να δεις όλα όσα έχουν προηγηθεί.
Τα αμέτρητα τηλεφωνήματα.
Τις συναντήσεις.
Το στήσιμο.
Την προετοιμασία.
Την αγωνία αν όλα θα πάνε καλά.
Τις τελευταίες λεπτομέρειες.
Τα προβλήματα της τελευταίας στιγμής.
Και κυρίως τους ανθρώπους που δεν κάθισαν απλώς να απολαύσουν τη βραδιά, αλλά έτρεχαν από τη μία άκρη του χώρου στην άλλη για να μπορούν οι υπόλοιποι να την απολαύσουν.
Αυτό ακριβώς φαίνεται πως αναγνώρισε και ο κόσμος.
Η αγάπη, ο χρόνος, η υπομονή και η προσπάθεια αυτών των ανθρώπων δεν πέρασαν απαρατήρητα.
Και ίσως γι’ αυτό σήμερα η κουβέντα στα Κρέστενα δεν είναι μόνο για το πόσο καλή ήταν η συναυλία.
Είναι και για το πόσο σπουδαία δουλειά έγινε πίσω από αυτή.
Η επιτυχία μιας συλλογικότητας
Υπάρχει μια φράση στην ανάρτηση του μέλους του Συλλόγου που ίσως συνοψίζει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο όσα συνέβησαν:
«Σήμερα δείξαμε τι μπορεί να καταφέρει η συλλογικότητα».
Και πράγματι αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο κέρδος αυτής της βραδιάς.
Όχι μόνο ότι συγκεντρώθηκαν χιλιάδες άνθρωποι.
Όχι μόνο ότι ήρθαν μεγάλοι καλλιτέχνες.
Αλλά ότι αποδείχθηκε πως όταν μια ομάδα ανθρώπων πιστεύει πραγματικά σε κάτι, δουλεύει χωρίς να μετρά ώρες και βάζει το «εμείς» πάνω από το «εγώ», μπορούν να συμβούν πράγματα που πριν από λίγο καιρό έμοιαζαν αδύνατα.
Αυτό είναι που αναγνώρισε και η τοπική κοινωνία.
Μια κοινωνία που βλέπει πλέον τον Σύλλογο να μη λειτουργεί απλώς ως διοργανωτής εκδηλώσεων, αλλά ως μια ζωντανή κυψέλη ανθρώπων που δημιουργούν, οραματίζονται και δίνουν ξανά κίνηση στον τόπο.
Η περιοχή το είχε ανάγκη
Ίσως αυτή να είναι και η βαθύτερη ουσία όλων όσων έγιναν.
Η Κρέστενα και η ευρύτερη περιοχή είχαν ανάγκη από τέτοιες στιγμές.
Είχαν ανάγκη από έναν χώρο γεμάτο κόσμο.
Από οικογένειες.
Από νέους ανθρώπους.
Από παιδιά που θα δημιουργήσουν τις δικές τους αναμνήσεις.
Από μεγαλύτερους που θα θυμηθούν άλλες εποχές.
Από μια μεγάλη γιορτή στην οποία μια ολόκληρη κοινωνία αισθάνεται ότι συμμετέχει.
Γιατί ένας τόπος δεν ζωντανεύει μόνο με έργα και υποδομές.
Ζωντανεύει και όταν οι άνθρωποί του βρίσκουν λόγους να βρεθούν μαζί.
Όταν δημιουργούνται στιγμές που χρόνια αργότερα θα θυμούνται με ένα:
«Θυμάσαι εκείνη τη βραδιά στη Γιορτή Σταφίδας;»
Και αυτό ίσως είναι το ωραιότερο από όλα.
Οι άνθρωποι που πριν από δύο χρόνια ήθελαν τα παιδιά τους να ζήσουν κάτι από αυτά που είχαν ζήσει οι ίδιοι στα παιδικά τους χρόνια, σήμερα ίσως κατάφεραν ακριβώς αυτό.
Να δημιουργήσουν τις αναμνήσεις μιας νέας γενιάς.
Ένα μεγάλο «ευχαριστώ»
Μετά από μια τέτοια επιτυχία, τα συγχαρητήρια είναι αυτονόητα.
Αλλά ίσως χρειάζεται και κάτι ακόμη.
Ένα μεγάλο και καθαρό «ευχαριστώ».
Στα μέλη του Συλλόγου Φιλοπροόδων Κρεστένων.
Στον πρόεδρο και το Διοικητικό Συμβούλιο.
Στους δεκάδες εθελοντές.
Στους χορηγούς.
Και σε όλους εκείνους που βοήθησαν με οποιονδήποτε τρόπο.
Γιατί πίσω από μια τόσο μεγάλη βραδιά κρύβονται πολλές ώρες δουλειάς που κανείς από τον κόσμο δεν βλέπει.
Κρύβονται άνθρωποι που αφήνουν για λίγο τις οικογένειες και τις υποχρεώσεις τους.
Άνθρωποι που προσφέρουν χωρίς να περιμένουν ανταλλάγματα.
Άνθρωποι που πολλές φορές ακούνε πιο εύκολα μια παρατήρηση παρά ένα «μπράβο».
Κι όμως συνεχίζουν.
Και ίσως σήμερα είναι μια καλή ευκαιρία να τους το πούμε.
Μπράβο.
Όχι μόνο για τη συναυλία.
Αλλά για όσα έχουν καταφέρει μέσα σε μόλις δύο χρόνια.
Γιατί πήραν κάτι που είχε μείνει ανενεργό για περισσότερο από δύο δεκαετίες και του ξανάδωσαν φωνή.
Του ξανάδωσαν κόσμο.
Του ξανάδωσαν ζωή.
Και μαζί με αυτό έδωσαν στην Κρέστενα κάτι ακόμη πιο πολύτιμο:
την αίσθηση ότι όταν οι άνθρωποι ενώνονται και δουλεύουν με αγάπη για τον τόπο τους, μπορούν πραγματικά να κάνουν τη διαφορά.
Η μεγάλη συναυλία θα μείνει στη μνήμη για πολύ καιρό.
Όμως ίσως το σημαντικότερο δεν είναι αυτό που συνέβη πάνω στη σκηνή.
Είναι αυτό που συνέβη γύρω της.
Μια παρέα ανθρώπων απέδειξε ότι το όνειρο, όταν γίνεται κοινό, μπορεί να γεμίσει έναν ολόκληρο χώρο.
Και ίσως ακόμη και μια ολόκληρη πόλη.
Αν αυτή ήταν μόνο η αρχή, τότε πράγματι τα καλύτερα μπορεί να είναι μπροστά.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου