Καλό και ευλογημένο μήνα σε όλους! Εύχομαι ο νέος μήνας να φέρει υγεία, δύναμη, αισιοδοξία, δημιουργικότητα και όμορφες στιγμές σε κάθε σπιτικό!
Ο Νοέμβρης πάντα έρχεται με πολλές βροχές και κρύα. Παλιά οι γεωργοί που είχαν οργώσει τα χωράφια τους έριχνα το σπόρο στη γη. Οι παλιοί έλεγαν πως ο Νοέμβρης είναι ο μήνας που η γη κοιμάται, αλλά μέσα της κρύβει μια μεγάλη υπόσχεση: την άνοιξη που θα έρθει.
Επίσης παρατηρούσαν πολύ τον ουρανό. Δεν είχαν μετεωρολογικά δελτία. Είχαν τα άστρα, τα σύννεφα, τον αέρα και την πείρα τους.
Ένα λοιπόν από τα σημάδια του χειμώνα ήταν η Πούλια, και όταν την έβλεπαν να βασιλεύει νωρίς, καταλάβαιναν πως οι μεγάλες δουλειές έξω τελείωναν και πως πλησίαζε η ώρα να μαζευτούν άνθρωποι και ζώα, έλεγαν μεταξύ τους «Η Πούλια βασιλεύοντας, το μήνυμά της στέλνει. Ούτε τσοπάνος στα βουνά ούτε ζευγάς στους κάμπους».
Αγαπητοί μου διαδικτυακοί φίλοι, τελειώνει και αυτός ο χρόνος και με την ευκαιρία των ευχών μου σε όλους σας, για τον προτελευταίο μήνα του χρόνου, θα ήθελα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις και καλόπιστους προβληματισμούς., με καλή πρόθεση, αλλά και με την ελπίδα ότι ίσως μας κάνουν όλους να σκεφτούμε λίγο περισσότερο
Αρκετές φορές έχω αναρωτηθεί μετα από κάθε πολιτιστική εκδήλωση : Αν πράγματι .θέλουμε πολιτισμό ή απλώς μας αρέσει να λέμε ότι έχουμε πολιτιστικές εκδηλώσεις;…Θα χαιρόμουν πολύ αν πράγματι κάνω λάθος να με διορθώσετε, με τις παρακάτω απόψεις μου. Και να γράψετε και την άποψή σας, όχι φυσικά με ένα απλό <<λαϊκ.>> .
Σε παρέες πάντα γίνονται κριτικές και μιλάμε για την ανάγκη που έχει ο τόπος να πάει μπροστά κλπ κλπ. Μήπως κάποια στιγμή θα πρέπει να θέσουμε ερωτήματα στον εαυτόν μας, του τύπου, πως να μάθουμε να στηρίζομε εκείνους που προσφέρουν, να ακούμε εκείνους που έχουν κάτι να μας πουν και να σεβόμαστε εκείνους που κρατούν ζωντανό τον πολιτισμό;;;;.. Γιατί πολιτισμός δεν είναι τίτλος ούτε αξίωμα. Είναι καθημερινή συμπεριφορά, είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια εκδήλωση, μια γιορτή, μια μουσική βραδιά ή μια δημόσια παρουσίαση. Είναι σεβασμός, ποιότητα, συνεργασία, και, πάνω απ' όλα, ένας τρόπος να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι και καλύτερη κοινωνία.
Κάθε προσπάθεια που γίνεται με αγάπη για τον πολιτισμό αξίζει την αναγνώριση και την ενθάρρυνσή μας. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να επισημαίνουμε ορισμένα λάθη, παραλείψεις ή ακόμη και συμπεριφορές που ενδεχομένως αδικούν τον σκοπό μιας εκδήλωσης.
Θα πρέπει κατά την άποψή μου, να μας απασχολεί όχι μόνο το τι παρουσιάζουμε, αλλά και το πώς το παρουσιάζουμε . Γιατί τα στοιχεία που κάνουν πάντα τη διαφορά είναι εκείνα που πρέπει να προσέχουμε . Δηλαδή την οργάνωση, τη συνέπεια, το σεβασμός στους συμμετέχοντες και στο κοινό, τη ποιότητα του περιεχομένου, τη σωστή συνεργασία και την αποφυγή προσωπικών προβολών.
Δεν γράφω αυτές τις σκέψεις για να κρίνω πρόσωπα ή να μειώσω την προσπάθεια κανενός. Αντίθετα, τα γράφω όλα αυτά γιατί πιστεύω ότι είναι απαραίτητα συστατικά κάθε υγιούς κοινωνίας.
Είναι λυπηρό να διαπιστώνουμε ότι σε αρκετές εκδηλώσεις η τοπική κοινωνία απουσιάζει ή συμμετέχει ελάχιστα. Ακόμη περισσότερο με προβληματίζει η απουσία ανθρώπων που φιλοδοξούν να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στα κοινά .
Και κάτι ακόμη: όταν ένας προσκεκλημένος ομιλητής βρίσκεται στο βήμα και μοιράζεται τις γνώσεις και τις σκέψεις του, ο ελάχιστος φόρος τιμής είναι να του προσφέρουμε την προσοχή μας. Οι παράλληλες συζητήσεις και η αδιαφορία δεν προσβάλλουν μόνο τον ομιλητή, αλλά και τον ίδιο τον θεσμό που υποτίθεται ότι τιμούμε.
Υπάρχει, όμως, και μια άλλη πλευρά που αξίζει να το αναφέρω. Όταν ένας σύλλογος διοργανώνει μια εκδήλωση με ελεύθερη είσοδο και προσφέρει δωρεάν κεράσματα, καλύπτοντας τα έξοδα με προσωπικό κόπο και προσφορές φίλων, δεν θα ήταν μια όμορφη ένδειξη αναγνώρισης να πλησιάζουμε το τραπεζάκι οικονομικής ενίσχυσης και να συνεισφέρουμε, ο καθένας ανάλογα με τις δυνατότητές του. Ακόμη και τα δύο ευρώ, από πολλούς ανθρώπους, μπορούν να κάνουν τη διαφορά!
Το ζητούμενο δεν είναι τι ποσό θα προσφερθεί, αλλά η νοοτροπία της συμμετοχής, της αλληλεγγύης και της ανταπόδοσης. Δεν γίνεται να απολαμβάνουμε τις προσφορές, να χειροκροτούμε τις προσπάθειες και στο τέλος να αφήνουμε έναν σύλλογο να επωμίζεται μόνος του τα έξοδα και να παραμένει χρεωμένος.
Οι πολιτιστικοί σύλλογοι δεν είναι μηχανές παραγωγής εκδηλώσεων ούτε υπάρχουν για να καλύπτουν διαρκώς τα έξοδα μιας κοινωνίας που συχνά αρκείται στον ρόλο του θεατή. Κατά την προσωπική μου άποψη οι σύλλογοι δεν είναι επαίτες, αλλά είναι φορείς πολιτισμού και δικαιούνται τον σεβασμό και την έμπρακτη στήριξη της κοινωνίας.
Η όλη μου αυτή κριτική είναι καλόπιστη, και γίνεται με σεβασμό και αγάπη για τον τόπο μας, και θα κλείσω τονίζοντας , ότι ο πολιτισμός δεν χρειάζεται μόνο χειροκροτήματα. Χρειάζεται ανθρώπους που τον στηρίζουν έμπρακτα! Μήπως όλοι που θα το διαβάσετε πρέπει να αναρωτηθείτε αυτό που και εγώ έχω αναρωτηθεί πολλές φορές
Θέλουμε πραγματικά πολιτισμό ή απλώς μας αρέσει να λέμε ότι έχουμε πολιτιστικές εκδηλώσεις;
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ, ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ, ΚΑΛΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ ΜΕ ΥΓΕΊΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΚΑΙ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ!!!
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου