Συνεχίζουμε για δεύτερη ημέρα την παρουσίαση των ιστορικών γεγονότων και προσώπων του χωριού μας, που είναι καταγεγραμμένα στο υπό έκδοση βιβλίο μας <<Από τη Σάρενα στην Καλίδονα....ένα θυμητάρι ζωής..>>
Χριστοδουλόπουλος Πανταζής του Γεωργίου
Οι πληροφορίες μας για τον Πανταζή, έχουν παρθεί από πατριώτες συνομήλικους του, που δυστυχώς σήμερα δεν είναι κανείς στη ζωή.
Έχουμε, όμως, καταγράψει μερικά γεγονότα για να παρουσιάσουμε το φωτισμένο νέο του χωριού μας.
Ως υπεύθυνος της οργάνωσης της ΕΠΟΝ ΚΑΛΙΔΟΝΑΣ, συγκέντρωνε μια φορά την εβδομάδα αγόρια και κορίτσια άνω των 12 ετών και τους μιλούσε.
Η κοινωνία του χωριού αναγνώριζε τις ικανότητες του και μεταξύ τους έλεγαν:
«Είναι μεγάλο κεφάλι, θα γίνει μεγάλος και τρανός… μαζεύει τους νέους, όπως η κλώσα τα πουλιά και το στόμα του τρέχει μέλι…
Όλοι κρεμιόντουσαν από το στόμα του… Τους μίλαγε ώρες και κανείς δεν έφευγε αν δεν έφευγε πρώτος αυτός…».
Πάντα τους μιλούσε για ανάπτυξη, πρόοδο, πολιτισμό, και ιδανικά. Οραματιζόταν μια κοινωνία με γερά θεμέλια.
Αυτά τα λόγια μεταφέρονταν από στόμα σε στόμα για πολλά χρόνια.
«Το πρόβλημα της ζωής δε θα λυθεί με το να κοιτάξουμε μόνο τα χωράφια, όπως δε λύθηκε ποτέ μέχρι σήμερα.
Ούτε με το αν θα δώσουμε την πουλάρα για να πάρουμε 6-8 ρίζες ελιές».
Και συνέχιζε… «Εμείς οι νέοι θα βάλουμε γερά θεμέλια, δε χρειάζονται διχόνοιες και μικροπρέπειες, η οργάνωση σας χρειάζεται όλους, θα φτιαχτούν εργοστάσια, εδώ στον τόπο μας, εμείς θα τα πλαισιώσουμε μην λυγίζετε…
Εμείς θα φτιάξουμε μια ιδανική κοινωνία, θα χτιστούν σχολεία να μάθουν γράμματα όλοι.
Βέβαια καλό είναι να μην φεύγουμε από τον τόπο μας, μας έχει ανάγκην». Και τελείωνε συνήθως ως εξής:
«Μην απογοητεύσετε. Είναι ανάγκη να αγωνιστούμε να φτιαχτεί εδώ κοντά μας ένα πανεπιστήμιο και άλλα πολλά. Τώρα σας έχει ανάγκη η οργάνωση».
Οι θεωρίες, τα οράματα και οι ιδέες του μείνανε πολύ βαθιά χαραγμένα μέσα στο μυαλό όλων των νέων, αλλά δυστυχώς δεν πραγματοποιήθηκαν τότε.
Ακόμη και σήμερα εξακολουθούν να είναι επίκαιρα, αν και αρκετά από αυτά έχουν πραγματοποιηθεί.
Ο ίδιος δεν είχε την τύχη να ζήσει. Υπέστη πολλά δεινά της εμφύλιας σύγκρουσης και τελικά εκτελέστηκε στην Πάτρα το 1949.
Είχε μεγάλη δράση σε όλη την περίοδο της Εθνικής Αντίστασης και μετέπειτα.
Ήταν γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής της ΕΠΟΝ. Είχε λάβει μέρος στο σπάσιμο των Αποθηκών.
Τραυματίστηκε στη μάχη του Πύργου το 1944 και νοσηλεύθηκε στο αυτοσχέδιο νοσοκομείο στα Ολύμπια. Φυλακίστηκε αρκετές φορές και ποτέ δεν σταμάτησε να αγωνίζεται και να ελπίζει.
Διαφώνησε με την παράδοση των όπλων στη Βάρκιζα και το δεύτερο αντάρτικο. Έφυγε κρυφά για την Αθήνα.
Δούλευε σε ένα εστιατόριο με το ψευδώνυμο «Στέλιος» για να μην τον ανακαλύψει το κόμμα του.
Εκείνη την εποχή το κόμμα γνώριζε καλά τι σημαίνει Πανταζής Χριστοδουλόπουλος, τι μυαλό ήταν και έψαχνε να τον βρει.
Όταν πληροφορήθηκε ότι τον ψάχνουν, έφυγε με τα πόδια από την Αθήνα παρέα με έναν φίλο του από τα Άσπρα Σπίτια. Σε τρεις μέρες έφτασαν στην Καλίδονα.
Ο φίλος του συνοδεύτηκε από τον αδελφό του, τον Ντίνο, και πήγε στο χωριό του.
Ο Πανταζής κλείστηκε στο σπίτι του, δεν πήγαινε πουθενά και μετα από ένα μήνα περίπου αρχίσαν οι πιέσεις προς την οικογένειά του για το που είναι και που βρίσκεται.
Ένα βράδυ και το τελευταίο στο σπίτι του, όπου ήταν κρυμμένος επάνω στο ταβάνι, ξαφνικά μπήκαν μέσα άγνωστοι.
Άρχισαν να ψάχνουν σε όλο το σπίτι και περίμεναν μέχρι τις πρωινές ώρες μήπως παρουσιαστεί από κάπου.
Απογοητεύτηκαν και έφυγαν. Το πρωί κατεβαίνει από το νταβάνι και λέει χαρακτηριστικά στον πατέρα του:
«Εγώ, Πάτερα, θα φύγω. Δεν αντέχω να περάσω τα βασανιστήρια που πέρασε ο Ζήρος από τη Ζαχάρω.»
Έφυγε και έκτοτε δεν τον είδαν πλέον.
Σύμφωνα πάντα με πληροφορίες ήταν πολιτικός Επίτροπος και είχε αναλάβει την καθοδήγηση και τη διαφώτιση στο Νομό Αχαΐας.
Συνήθως έβγαινε μεταμφιεσμένος τα βράδια και με συνοδεία πολλών συντρόφων του πήγαινε στα διάφορα χωριά και συζητούσαν.
Τον παρακολουθούσαν αρκετό καιρό. Τελικά ένα βράδυ τον συνέλαβαν στο χωριό Προστοβίτσα Πατρών.
Κανείς δεν γνωρίζει πως ακριβώς τον εκτέλεσαν. Η μια φήμη είναι ότι, μαζί με άλλους νέους, τους συγκέντρωσαν στο στρατόπεδο της Παναχαϊκής και τους εκτέλεσαν χωρίς απολογία.
Η άλλη ότι τους ανέβασαν σε κάποιο αυτοκίνητο, τους είπαν θα τους πάνε κάπου μακριά να τους ελευθερώσουν.
Όταν τους κατέβασαν και αυτοί άρχισαν να τρέχουν, τους χτύπησαν πισώπλατα. Το αποτέλεσμα δυστυχώς είναι το ίδιο…
Χριστοδουλόπουλος Φώτης του Γεωργίου γνωστός και ως «Τσιότσιος»
Από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1920, μυήθηκε και ασπάστηκε τη θεωρία του Σοσιαλισμού, ως εργαλείο ενός καλύτερου κόσμου, “του κόσμου των ονείρων του”, όπως έλεγε.
Κατά γενική ομολογία και σε πρακτικό επίπεδο, πάντρεψε τα σοσιαλιστικά ιδεώδη με τον ανθρωπισμό, το διάλογο την ανοχή και όλα τα στοιχεία του χαρακτήρα του.
Αυτός ακριβώς ο συνδυασμός είναι εκείνος που τον χαρακτήριζε ως πολιτικό όν.
Εντάχτηκε άμεσα στο ΕΑΜ το 1942 μαζί με αξιολογότατους και μορφωμένους άνδρες του χωριού του και φυσικά έλαβε μέρος στην εθνική αντίσταση.
Η στάση του αυτή έγινε αιτία σκληρών διώξεων από την πλευρά των κατακτητών και των Ελλήνων συνεργατών τους, τόσο για τον ίδιο, όσο και για τα μέλη της οικογένειας του.
Έκαψαν το σπίτι του, διέσυραν και κούρεψαν τη γυναίκα του στην πλατεία του χωριού, απέκλεισαν το γιό του Γιώργο από τις γυμνασιακές σπουδές, τρομοκράτησαν με απάνθρωπες απειλές τα μέλη της οικογένειας του και πολλά άλλα.
Ως υπεύθυνος καθοδηγητής, τηρούσε απαρέγκλιτα τους κανόνες της εχεμυθείας και της εμπιστοσύνης.
Προστάτευε τα μέλη του κόμματος και κυρίως τις γυναίκες συντρόφους στο ΕΑΜ και την Αντίσταση, σε επίπεδο ηθικής.
Έλεγε “Τα κορίτσια του αγώνα θα πρέπει να τα βλέπετε σαν αδελφές σας. Κάθε παρέκκλιση εξαλείφεται μόνο με γάμο.”
Υπήρξε απόλυτα αντίθετος στις ακρότητες της κάθε πλευράς και διορατικός για τις συνέπειες τους. Στη βάση αυτή διαφώνησε για πρώτη φορά με το κόμμα και την τακτική των λαϊκών δικαστηρίων, γιατί σε χρόνο που απουσίαζε για κομματική δουλειά (1943-1944) έγινε στο χωριό η εκτέλεση 3 μελών μιας οικογένειας (πατέρας και 2 γιοι), με την κατηγορία ότι υπήρξαν συνεργάτες των κατακτητών και όχι μόνο.
“Βάλατε φωτιά στο χωριό” έλεγε και πρόσθετε “Αυτές οι ενέργειες βλάπτουν το κίνημα μας και θα τις πληρώσουν οι επόμενες γενιές”.
Μετά την απελευθέρωση, έντονα προβληματισμένος, πίστευε ότι η συνέχιση του αγώνα είναι μονόδρομος για τα δεδομένα της εποχής και εντάχθηκε στο Δημοκρατικό Στρατό.
Είναι τραγικό το γεγονός ότι για τους οικείους του, εθεωρείτο αγνοούμενος μέχρι το 1964!
Όταν αποφυλακίστηκαν και οι τελευταίοι πολιτικοί κρατούμενοι, μια γυναίκα εξ αυτών διηγήθηκε το χρονικό της εκτέλεσής του, μαζί με τους άντρες συντρόφους του στις 15 Φλεβάρη του 1949 σε ένα κρησφύγετο στον Ταΰγετο.
Σημείωση: Όλα τα παραπάνω μας παραχωρήθηκαν από το γιό του, Δημήτριο Χριστοδουλόπουλο.
**Χριστόπουλος Σπυρίδων του Παναγιώτη (Μπόνος) **
Σκοτώθηκε από τους Ιταλούς, όταν έσπασαν τις αποθήκες του ΑΣΟ στον Κακόβατο το 1943.
Ακόμη στο ΕΑΜ είχαν ενταχθεί και οι παρακάτω συμπατριώτες μας:
**Ανδρικόπουλος Θεόδωρος του Παναγιώτη **(συμπληρώνει έναν αιώνα ζωής)
Αλεξόπουλος Παναγιώτης του Ιωάννου(Σπανός)
Αλεξόπουλος Αγησίλαος του Δημητρίου
Αναστασόπουλος Διονύσιος Είχε καταγωγή από τις Τρύπες (Χρυσοχώρι).
Στην Καλίδονα είχε έρθει να εργασθεί ως υπηρέτης στον Ανδρέα Μποφίλη.
Παράμεινε και παντρεύτηκε τη Χριστίνα Τριγάζη (Μάντζιου). Εντάχθηκε μαζί με άλλους νέους στην ΕΠΟΝ και στο ΕΑΜ.
Γεωργόπουλος Γιάννης του Βασιλείου
Υπήρξε μέλος της ΕΠΟΝ. Οργανώθηκε στο ΕΑΜ και στον ΕΛΑΣ. Πάντα αγωνιζόταν για καλύτερες μέρες.
Η Δικτατορία του 1967 τον βρήκε να εκτελεί τα καθήκοντα του Προέδρου στο χωριό μας.
Τον κατάργησε, τον συνέλαβε και μετά από αρκετές περιπέτειες αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στην Αθήνα.
Με τη λήξη της Δικτατορίας επέστρεψε στο χωριό. Για όλη του τη δράση είχε τιμηθεί με το μετάλλιο της Εθνικής Αντίστασης, του Ελληνικού Στρατού, της ΠΕΑΠ, καθώς και για την αντιστασιακή του δράση εναντίον της Δικτατορίας του 1967.
Γκοβόπουλος Γεώργιος του Κωνσταντίνου
Καρόγιαννης Κώστας του Ιωάννη
Κουτσόπουλος Παναγιώτης του Αθανασίου
Νικολόπουλος Δημήτριος του Χρήστου (είναι εν ζωή- ο πατέρας σκοτώθηκε στην Κωστομέρα)
Παπαδόπουλος Κώστας του Νικολάου, καπετάνιος του ΕΛΑΣ Πετρόπουλος Κυριάκος του Παναγιώτη
Πούρνος Ανδρέας του Γεωργίου Σιάγκας Γιάννης του Γεωργίου, πρωτοπόρος του ΕΑΜ
**Σταυρόπουλος Νικόλαος του Ραφαήλ Τσόπελας Θεόδωρος & Γεώργιος του Δήμου (Αδέλφια) **
Χριστοδουλόπουλος Γιώργης, Λυσίας, Γεωργία (είναι εν ζωή) & Παναγιώτα του Ζαχαρία (αδέλφια)
Χριστοδουλόπουλος Δημήτριος του Χριστόδουλου
Χριστοδουλόπουλος Χριστόδουλος του Δημητρίου
Χριστοδουλόπουλος Νικόλαος, Ζαχαρίας, Γεώργιος, Ηλέκτρα & Ευγενία του Αγησιλάου (αδέλφια)
Χριστοδουλόπουλος Νικόλαος & Χριστόδουλος του Γεωργίου (αδέλφια)
Χριστόπουλος Διονύσης του Παναγιώτη
Χριστόπουλος Θεόδωρος του Παναγιώτη
Χριστόπουλος Δημοσθένης του Παναγιώτη
Μέλος της ΕΠΟΝ. Οργανώθηκε στο ΕΑΜ και η οργάνωση του ανέθεσε τη διαφώτιση και την ενημέρωση για όλα τα συμβαίνοντα γεγονότα, προκειμένου να ενθαρρύνονται οι πολίτες σε όλα τα χωριά της επαρχίας Ολυμπίας.
Στις αφηγήσεις του έλεγε: «Όταν σουρούπωνε, έφευγα με τα πόδια για Ανδρίτσαινα και το πρωί βρισκόμουν πάλι στη βάση μου».
Για την όλη του δράση είχε και τις παρακάτω περιπέτειες, που περιληπτικά αναφέρουμε, όπως ακριβώς είναι γραμμένες από τον ίδιο στην χειρόγραφη βιογραφία του.
Διαφώνησε με την συμφωνία της Βάρκιζας και την παράδοση των όπλων ,ο λαός τέθηκε υπό διωγμόν και στην πορεία δικαιώθηκε με τις προβλέψεις του.
Ήταν αντίθετος με τη δημιουργία δεύτερου αντάρτικου, γιατί, όπως ακριβώς αναφέρει, <<εφάνει ότι ήταν προδιαγεγραμμένο σχέδιο των Άγγλων και των ντόπιων για να αποδεκατιστεί και να αποκεφαλιστεί το κίνημα της αντίστασης του λαού μας..>>
Στις 10 Ιουνίου του 1945, μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, συνελήφθη μαζί με άλλους πατριώτες και μεταφέρθηκε στις φυλακές της Κυπαρισσίας.
Στις 29 Απριλίου του 1946 αποφυλακίστηκε, με το Νόμο του Σοφούλη (763) περί αποσυμφορήσεως των φυλακών.
Το Νοέμβριο του 1949, ενώ είχε κατέβει στη Ζαχάρω για δουλειές, τον συνέλαβαν ξανά και μαζί με άλλους δύο συμπατριώτες μας, το Νικόλαο Σταυρόπουλο του Ραφαήλ και το Διονύσιο Χριστόπουλο του Παναγιώτη (Μπόνο) και τους πήγαν στα κρατητήρια της Ζαχάρως.
Έμειναν εκεί για ένα μήνα, υπέστησαν τα σχετικά βασανιστήρια και στη συνέχεια, δια μέσω Πύργου-Πάτρας, κατέληξαν στην Τρίπολη.
Για την αποφυλάκισή τους, αλλά και για το τέλος της άγνωστης ταλαιπωρίας για τους ίδιους, μεσολάβησε ο θείος του, αδελφός του πατέρα του, Εισαγγελέας Πατρών Κωνσταντάκης Χριστόπουλος.
Στον οικογενειακό, αλλά και στο φιλικό του κύκλο έχει μείνει ιστορικός ο τρόπος της συνομιλίας του Εισαγγελέα με το Στρατιωτικό Διοικητή της Τρίπολης και έχει ως εξής:
«Κύριε Διοικητά, τους τρεις εγκληματίες πατριώτες μου που έχετε εκεί, πότε περίπου θα τους εκτελέσετε;»
«Να κοιτάξω το φάκελό τους…»
Μετά από μισή ώρα… «Κύριε Εισαγγελέα δεν βλέπω τίποτε στο φάκελο τους»
«Τότε γιατί τους κρατάτε και δεν τους στέλνετε στα σπίτια τους και στις οικογένειές τους;»
«Αυτό θα γίνει, κύριε Εισαγγελέα»
Με το τηλεφώνημα αυτό έληξε η περιπέτειά τους και στις αρχές Μάρτη επέστρεψαν στα σπίτια τους.
Μέχρι τα βαθιά του γεράματα δήλωνε ότι θα αγωνίζεται «για έναν καλύτερο κόσμο διακόσια χρόνια.....
Γράφει η Τριανταφυλλιά Νιάρχου, Πρόεδρος του Πολιτιστικός Σύλλογος Καλίδονας "Σάρενα"
Δείτε επίσης: 𝜢 𝜠𝜣𝜨𝜤𝜥𝜢 𝜜𝜨𝜯𝜤𝜮𝜯𝜜𝜮𝜢 𝜥𝜜𝜤 𝜪𝜤 𝜜𝜞𝜴𝜨𝜤𝜮𝜯𝜠𝜮 𝜯𝜢𝜮 𝜥𝜜𝜦𝜤𝜟𝜪𝜨𝜜𝜮
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου