Παρουσία λίγων συγγενών και φίλων πραγματοποιήθηκε την τρίτη το μεσημέρι στο πρώτο νεκροταφείο του Πύργου, στη γειτονιά που γεννήθηκε και έζησε τα πρώτα χρόνια της ζωής του, η εξόδιος ακολουθία και η ταφή του μεγάλου Έλληνα Λογοτέχνη Ηλία Παπαδημητρακόπουλου.
Εντύπωση βέβαια προκάλεσε η απουσία της τοπικής πολιτικής ηγεσίας του τόπου, όλων των βαθμίδων, αλλά και μεγάλου μέρους των ανθρώπων που ασχολούνται με τη λογοτεχνία και τις τέχνες.
Ο Ηλίας Παπαδημητρακόπουλος, όχι μόνο ήταν ένας από τους μεγάλους λογοτέχνες που είχε δεχθεί πολλά βραβεία για το έργο του, αλλά και ένας άνθρωπος που ποτέ δεν ξέχασε την ιδιαίτερη πατρίδα του. Έζησε μόνο 19 χρόνια από τα 94 της ζωής του στον Πύργο, αλλά ποτέ δεν τον ξέχασε.
Τον πρόβαλε μέσα από τα διηγήματά του, αφού στα περισσότερα η υπόθεση διαδραματίζεται στον Πύργο, στηριζόμενος σε πραγματικά περιστατικά, αλλά τροποποιώντας τα ως προς τα πρόσωπα και την πλοκή τους, όπως ο ίδιος είχε αναφέρει.
Γεννήθηκε το 1930 και στα δύσκολα χρόνια της κατοχής έχασε τον δικηγόρο στο επάγγελμα πατέρα του.
Την ίδια εποχή χάνεται ένα μεγάλο μέρος της πατρικής του περιουσίας, ενώ η μητέρα του Βαρβάρα κάνει ότι μπορεί για να μεγαλώσει τα δυό της παιδιά. Ως διέξοδο για να μπορέσει να σπουδάσει βρίσκει την Στρατιωτική Ιατρική, αφού ο στρατός καλύπτει τα έξοδα της φοίτησης.
Έτσι, δεν θα επιστρέψει ποτέ μόνιμα στην πατρίδα του. Αντίθετα, θα γνωρίσει αρκετά μέρη στην Ελλάδα όπου θα ζήσει κατά τις μεταθέσεις του. Γνωρίζει και παντρεύεται τη συνοδοιπόρο στη ζωή του – και πρώτη κριτή του συγγραφικού του έργου- επίσης ιατρό Νιόβη.
Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1962 με τη δημοσίευση του διηγήματος Οι Φρακασάνες στο περιοδικό Αργώ με ψευδώνυμο, αφού ήταν ασυμβίβαστη η συγγραφική ιδιότητα με το στρατιωτικό του επάγγελμα. Το ψευδώνυμο θα το χρησιμοποιήσει για λίγα ακόμα χρόνια, αλλά αργότερα θα γράψει με το κανονικό του όνομα.
Η γραφή του ήταν λιτή, προσεκτική διατύπωση ενώ ενδιαφερόταν για κάθε λεπτομέρεια της έκδοσης των βιβλίων του, δείχνοντας τεράστιο σεβασμό στον τυπογράφο και όλους όσους εργάζονταν στον τομέα αυτό.
Έλαβε αρκετά βραβεία για το έργο του με κυριότερο το Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Γραμμάτων 2015 (για το σύνολο του έργου του).
Μετά τη συνταξιοδότησή του επέλεξε την Πάρο για να ζήσει (τον χειμώνα στην Αθήνα) . Εκεί αγόρασε ένα χτήμα δίπλα στη θάλασσα στο οποίο φύτεψε δέντρα και φυτά προερχόμενα από την ηλεία, αποδεικνύοντας ακόμα μία φορά την τεράστια αγάπη του για την πατρίδα του.
Εκεί γυρίστηκε τμήμα του ντοκιμαντέρ “Σπίτι δίπλα στη θάλασσα” με πρωταγωνιστή τον ίδιο, στο οποίο όμως παρουσιάζει και τον Πύργο, τις αποθήκες του ΑΣΟ, τον σιδηρόδρομο Πύργου Κατακόλου, τα θερμά θαλάσσια λουτρά στο Κατάκολο κλπ.
Έργα του:
Οδοντόκρεμα με χλωροφύλλη. Θεσσαλονίκη, Τραμ, 1973.
Αναφορές στο έργο του πεζογράφου Νίκου Καχτίτση. Αθήνα, ιδιωτική έκδοση, 1974.
Θερμά θαλάσσια λουτρά. Θεσσαλονίκη, Εγνατία, 1980.
Επιστολαί προς μνηστήν (με τον Ηλία Πετρόπουλο). Αθήνα, Γράμματα, 1980.
Παρακείμενα (δοκίμια). Αθήνα, Κέδρος, 1983.
Βουστροφηδόν (δοκίμια). Αθήνα, Ύψιλον, 1987.
Ο γενικός αρχειοθέτης. Αθήνα, Κείμενα, 1989.
Επί πτίλων αύρας νυχτερινής (πέντε κείμενα για τον Παπαδιαμάντη). Αθήνα, Νεφέλη, 1992.
Α/Π Ελένη. Πάτρα, Δήμος Πατρέων, 1994.
Ροζαμούνδη. Αθήνα, Νεφέλη, 1995.
Τόποι τέσσερεις. Αθήνα, Στιγμή, 1996.
Αποκείμενα (δοκίμια). Αθήνα, Νεφέλη, 2000.
Τόποι τέσσερεις συν τρεις. Αθήνα, Στιγμή, 2001.
Ο οβολός και άλλα διηγήματα. Αθήνα, Νεφέλη, 2004.
Ο θησαυρός των Αηδονιών. Αθήνα, Γαβριηλίδης, 2009.
Συγκοπή πλατάνου. Αθήνα, Γαβριηλίδης, 2010.
ΒΡΑΒΕΙΑ:
Βραβείο Διηγήματος του περιοδικού Διαβάζω 1996 (για τη συλλογή διηγημά-των Ροζαμούνδη)
Βραβείο Διηγήματος του περιοδικού Διαβάζω 2010 (για τη συλλογή διηγημάτων Ο θησαυρός των Αηδονιών)
Βραβείο Ιδρύματος Πέτρου Χάρη Ακαδημίας Αθηνών 2010 (για το σύνολο του έργου του)
Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Γραμμάτων 2015 (για το σύνολο του έργου του)
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου